Қидириш

Кутубхона

Facebook

Кичик ҳикоялар

ЁЗУВЧИ

(ҳикоя)
Боғ.
Одамлар тўп-тўп бўлволиб сайр қилишарди. Уларнинг орасида буви билан набира ҳам бор эди. Буви энгашиб, оёқлар остидаги майсаларнинг енгил эпкинда нафисгина тебранаётган қулоқларини юла кетди. Давоми

Яхши одамлар

(Ҳикоя)

Эрталабданоқ кўк юзида тўда-тўда қора булутлар пайдо бўлди. Тушга яқин эса қор учқунлади. Аллабир вақтдан бери дераза қаршисида хомуш ўтирган Иброҳимнинг ичига совуқлик югурди, эти жунжикиб, чор-ночор қўзғалди… Давоми

Узоқдаги Дилнура (ҳикоя)

- Ало… Козим ака? Ало!.. Бу мен – Нозим…
— Нозимжон?.. Яхшимисан, иним?
— Ака… Козимжон ака!..
— Лаббай, ука. Гапирсанг-чи, тинчликми?..
— Нима бўлди?.. – хаёли ота-онасининг омонат жонига кетди Козимжоннинг.
— Юнус тоғам… Тоғамни бериб қўйдик…
— А?!.. Нега?.. Нима бўлди?..
— Бандачилик, ака.
— Қачон?..
— Мана, ҳозир касалхонадан олиб келишди.
— Нима бўлди ўзи?
— Оёқ… оёқдан кетди, ака.
— Худо раҳмат қилган бўлсин…
— Келасизми?.. Давоми

Унутилган най навоси (туш-ҳикоя)

Тинглагил, най не ҳикоят айлагай,
Айрилиқлардан шикоят айлагай.
Мавлоно Румий

Олис-олисларда чалинган ҳазин най саси ниҳоят яқинлашиб, шундоқ қулоқлари остида янграганда А. чўчиб уйғонди. Уйғондию негадир бу сафар най садоси уйқуси билан бирга ўчмади: аксинча, эндигина у кўз очган хобхонани, даҳлиз ва йўлакни, ҳатто ташқарини, борингки, бутун оламни тўлдириб чалинди, чалинаверди. А.нинг кўнгли суст кетиб, хотирасига болалиги… раҳматли бобосию момоси, эски, кунгай девори нураган, томи лойсувоқ уйлари қалқиб чиқди. Туғилиб ўсган кўчасини, отасию онасини, раҳматли акасини, укаларию жўраларини қўмсаб ичига аллатавр титроқ кирди. Қани энди шартта жомадонини қўлига олсаю ҳайё ҳуйт дея хешу тоборнинг қошига қайтса, қайта олса… Бироқ борган билан нима, уларнинг қай бирлари ҳаёт, қайбирлари йўқ энди… Юртга дўниш билан болалигию унга тегишли ҳууув сеҳрли оламни ҳам қайтариб бўлсайди… Давоми

Тош (ёки Ёвузликнинг туғилиши) (ҳикоя)

Негадир юрагим сиқилаверади. Йўқ, чамаси, нима учун бу ҳолга тушишимни биладигандекман. Лекин гап бунда эмас, балки давомийликда. Ахир биз одамзод қалби шаббодага тутилган япроқ мисол айланиб – ўзгариб туради, дея биламиз, модомики шундай экан, нега тушкун кайфият менинг бағримга танда қўйди? Нега у кетмайди, мени тинч қўймайди?.. Билмайман. Аксинча: вақт ўтган сари тушкунлик юрагимнинг туб-тубига иниб, мустаҳкамланиб, аллақандай жинсга, масалан, тошга айланиб бораётгандек. Табиийки, мен ҳам бошқалар сингари баъзан у ёки бу баҳона сабаб юзароқдаги бир дамлик қувончларга чалғийман, бироқ кейин барибир, қаърда ётган ўша тошга – ўша кайфиятга қоқилиб тушавераман, тушавераман… Шунда мен кўпинча ва асосан ўзимни бир ёну, қолган барча одамларни иккинчи томон дея қабул қиламан: гўё улар ҳайқириб оқаётган дарёнинг нариги тарафида бўлса, менинг бир ўзим бу ёқда қолиб кетганман. Давоми

Сўз (ҳикоя)

Эр-хотин машинага ўтиришдию дала ҳовлига йўл олишди. Йўл узоғи ундан-бундан гаплашиб боришди. Айниқса, эрнинг завқу шавқ билан айтган аскияларидан хотиннинг ичаклари нақ узилгудек бўлди. “Бас, бас қилинг, дейман, илтимос!” дея қийқирганча эрнинг елкасига уриб ҳам турди хотин. Хуллас, машинанинг ичида машинани бошига кўтариб келишди. Айтганча, бозор-ўчар учун йўл-йўлакай  аллақайси бир гузарда тўхташиб олди. Шошмасдан, бир-бир босиб, сотувчилар билан ҳазил-мутойибалашиб қилишди харидларини.
“Худо хоҳласа, бундан кейинги ҳаётимиз янаям гўзал бўлади!” — дея аёлига меҳр билан боқди эр машинага келиб ўтиришганда. Завжа жавоб ўрнига кулиб қўйди. “Ахир, бола-чақадан тинчиб, ўзимиз учун яшайдиган вақтга кириб кепқолдик, асалим!” — эркак аёлнинг қўлини ушлаб сиқди. — Энди ҳар кунимиз байрамдек ўтади, эшитяпсанми, байрамдек! Давоми

Қайтиш (ҳикоя)

1.

Бугун у ишдан кетди. Ишдан-а?!.. Ҳа-ҳа, ишдан кетди деяпман мен сизга… Бақирганим йўқ. Мен бор йўғи унинг ишдан кетганидан хабар бераяпман. Шу тобдаги кўнгил ҳолим унинг ишдан кетганлиги ҳақидаги хабар мазмунига мос. Тўғрироғи, хабар мени ўз сажиясига кўра созлаб олди гўё. Шунинг учун ҳам сизга бақираётгандек туюлган бўлишим мумкин, аслида ундай эмас. Ахир, бир кун сиз ҳам, мен ҳам, хуллас, ҳаммамиз ишдан кетишимиз мумкин-ку… (ўшанда керак бўпқолар балки бу гаплар). «Қаёққа?» — дейсизми?… Билмадим. Ҳамма гап шунда бўлса керак. Дарҳақиқат, ишдан кетгандан кейин одам қаёққа борар экан?.. Ишлаб туриб ўлиб қолса, унинг қаён бориши маълум: чин дунёга… Лекин ўлмасдан бурун ишдан кетса-чи? Кейин нима бўлади. У ишдан қаерга боради?.. Давоми

Мувозанат
Исён ва итоат
Сабо ва Самандар